Niedziela, Styczeń 14, 2018, 19:33

Jak poradzić sobie z agresją u kota?
Czasami zdarza się, że nasz ukochany futrzak, zamiast przymilnego misia, okazuje się złem wcielonym – przynajmniej w niektórych sytuacjach. Kocia agresja jest jednym z tych problemów, które są najczęściej zgłaszane przez właścicieli. W umiarkowanym stopniu jest ona naturalnym zachowaniem u zwierząt, u których cały czas silnie rozwinięty jest instynkt łowiecki. Czy jednak niepożądane zachowania u naszych podopiecznych muszą być od razu oznaką większych problemów? Czy można w jakikolwiek sposób temu zaradzić?
Po pierwsze, obserwuj
Nie jest prawdą, że agresja u kota zawsze jest wynikiem jego złych intencji i chęcią pokazania swojej siły i dominacji. Są bowiem różne typy agresji u kotów, a co z tego wynika – różne ich przyczyny i różne metody radzenia sobie z tym.
Agresja podczas zabawy – właściciele młodych kotów często narzekają na to, że zwierzaki podczas zabawy zaczynają atakować ich ręce czy skaczą na nogi przechodzących obok osób. O ile takie zachowania mogą nie być uważane za niebezpieczne w przypadku małych kociąt, to w momencie, w którym coraz bardziej wyostrzają się zęby i pazurki, może skutkować to bolesnymi zadrapaniami i uszkodzonymi częściami garderoby. Sama skłonność do atakowania wszystkiego, co się rusza, nie jest niczym niepokojącym – wynika z instynktów zwierząt – ale trzeba pamiętać, aby konsekwentnie oduczać tego naszych podopiecznych. Kot powinien utożsamiać ręce z przyjemnościami, jedzeniem i głaskaniem, a nie z obiektem do polowania. W tym celu trzeba pamiętać, aby nie używać rąk do zabawy z kotem – w tym celu lepiej nabyć specjalnie przystosowane do tego zabawki.
Wyuczona agresja – najczęściej dotyczy kotów niewychodzących, które nie mają zapewnionej dostatecznej ilości rozrywki. W momencie, w którym zwierzak zauważa, że zachowania agresywne w odpowiedni sposób wpływają na opiekuna – na przykład zapewniają mu spokój albo dostęp do czegoś – zaczyna je powielać, stosując w ten sposób manipulację. Aby oduczyć kota takich zachowań, należy pozbawiać go korzyści, które zapewniała mu agresja – czyli na przykład ignorować jego zaczepki oraz zapewnić mu więcej rozrywek i możliwości zabawy.
Agresja ze strachu – jest efektem chęci obrony przed czynnikami, które zwierzę uznaje za niebezpieczne. Może mieć charakter ofensywny, czyli nastawiony na atak, albo defensywny, czyli polegający przede wszystkim na obronie. U kotów, które nie były przyzwyczajone do kontaktów z człowiekiem, występuje bardzo często właśnie ten rodzaj agresji. W takich wypadkach dobrym rozwiązaniem jest stopniowe oswajanie kota, pokazywanie mu, że człowiek nie stanowi dla niego zagrożenia. Doraźnie dobrym rozwiązaniem jest, w odpowiedzi na jego agresywne zachowanie, zostawienie go w spokoju, niestaranie się za wszelką cenę doprowadzać do kontaktu i interakcji.
Przeniesienie agresji – to zjawisko, które ma miejsce w sytuacji, w której pobudzony kot, nie mogąc wyładować swojej agresji na jej rzeczywistej przyczynie, przenosi ją na coś, co jest w pobliżu. Na przykład w sytuacji, w której kot zauważy lecącego za oknem ptaka, nie mogąc na niego zapolować, może atakować przechodzącego obok człowieka. W takich sytuacjach dobrze jest przekierować jego uwagę na coś, co rzeczywiście będzie mógł zaatakować, na przykład na zabawkę.
Agresja spowodowana bólem – jest reakcją obronną w sytuacji, w której zwierzę odczuwa ból lub dyskomfort. Z taką sytuacją można spotkać się chociażby podczas wizyt z pupilem u weterynarza – podczas nieprzyjemnego badania kot będzie próbował się bronić, aby uciec od negatywnego bodźca. W takich sytuacjach wystarczy zlikwidować bezpośrednią przyczynę, by agresja ustąpiła.
Agresja samoistna – nie jest wywołana żadna oczywistą przyczyną, może być na przykład efektem choroby, dlatego w takich sytuacjach pożądana jest konsultacja przede wszystkim z lekarzem weterynarii.
Agresja drapieżnika – nie jest właściwie agresją, tylko ujściem naturalnych instynktów łowieckich kotów. Z tego względu kot nie powinien być karcony na przykład za to, że upolował ptaka i następnie przyniósł go właścicielowi jako trofeum – jest to bowiem jego głęboko zakorzeniona potrzeba, właściwa każdemu przedstawicielowi tego gatunku. By zminimalizować jej mało przyjemne dla właścicieli aspekty (na przykład martwe ptaki znajdowane na balkonie) warto zapewnić kotu odpowiednią ilość rozrywki i możliwości rozładowywania swojej energii.
Lepiej zapobiegać…
Agresji łatwiej jest zapobiec, niż później ją wyplenić. Warto taką prewencję zastosować już na początku życia kota – w wypadku małych kociąt ważne jest oswajanie ich z człowiekiem, jego dotykiem i różnymi formami zabawy. Pamiętajmy jednak, by nigdy nie używać w tym celu rąk ani innych części ciała, które kot później będzie chciał atakować. Ważne jest, by zadbać o jego prawidłowe żywienie oraz zaspokojenie innych podstawowych potrzeb dzięki łatwemu dostępowi do kuwety czy zapewnieniu mu miejsc do spania i do zabawy. Często też pozytywne efekty w zapobieganiu agresji przynosi kastracja czy sterylizacja kotów.
Ale da się też leczyć
Jeżeli jednak mamy do czynienia ze starszym kotem, który wykazuje oznaki agresji, można rozpocząć działania mające na celu zminimalizowanie tego zjawiska. Na początek warto przyjrzeć się, w jakich sytuacjach dochodzi do agresji, i czy możliwe jest wyeliminowanie powodujących ją czynników. Ważne jest, aby wykluczyć podłoże chorobowe – w tym celu warto udać się z tym problemem do weterynarza. Niekiedy wskazane jest – po konsultacji z weterynarzem – zastosowanie delikatnych środków, które będą wpływać na kota uspokajająco. Warto zadbać o zapewnienie zwierzakowi odpowiedniej ilości rozrywek i zabaw, podczas których będzie mógł rozładować nadmiar energii. Zawsze obserwujmy nasze zwierzęta i w sytuacji, w której widzimy ich podenerwowanie (położone uszy, nerwowe ruchy ogonem), lepiej zachować ostrożność i nie prowokować ich dodatkowo. W sytuacji, w której już dojdzie do ataku, należy zachowywać się spokojnie – należy się rozluźnić i powoli wycofać zaatakowaną część ciała. Można też podsunąć mu w takich sytuacjach specjalną zabawkę, na której będzie mógł skupić swoje negatywne emocje. Aby zmienić jego nastawienie, można również spróbować rzucić mu coś do jedzenia, na przykład jakiś przysmak.
Ale – przede wszystkim kochać!
Koty nie są, wbrew obiegowym opiniom, złośliwe i przebiegłe – odpowiednio wychowane i dobrze traktowane są oddanymi i wiernymi przyjaciółmi. Pamiętajmy więc, że ich agresja nie wynika z ich złych intencji, tylko najczęściej z naturalnej, instynktownej reakcji na konkretne bodźce. Często naprawdę niewiele wystarczy, by te niepożądane zachowania wyplenić z naszego pupila i żyć z nim w przyjaźni i zgodzie.

Opracowano na podstawie: A. Kawa, Dlaczego koty zachowują się agresywnie?
Bibliografia pracy źródłowej:
1. P. Naville, Wiedza o zachowaniu się kotów, COAPE Polska Andrzej Kłosiński, 2016 2. C. Bessant, Zaklinacz Kotów. Jak rozmawiać z kotem, Wyd. Galaktyka, Łódź 2007 3. V. Halls, Koci detektyw, Wyd. Galaktyka, Łódź 2016 4. D. Szadurska, Rodzaje zachowań agresywnych u kotów i ich przyczyny, agilisscattus.pl
http://www.agiliscattus.pl/agresja-u-kotow.html
5. S. Grodek, Kocia agresja – o co w tym chodzi?, zpazurem.pl
http://www.zpazurem.pl/artykuly/kocia_agresja_-_o_co_w_tym_chodzi_
6. Anna Wołoncewicz, Agresja u kotów, e-lecznica.pl
http://www.e-lecznica.pl/artykul/agresja-u-kotow
7. Marta Chrzanowicz, Porady zoopsychologa - Rodzaje agresji: cz. 1 – cz. 7, koteria.org.pl
http://www.koteria.org.pl/dom/porady.htm 8. Słownik pojęć z zakresu psychologii, Agresja, psychologia.apl.pl
http://www.psychologia.apl.pl/index.php/glossary/S%C5%82ownik-poj%C4%99%C4%87-z
zakresu-psychologii-3/A/Agresja-4/

Brak komentarzy.
(*) Pola obowiązkowe
(c)2018, Wszelkie Prawa Zastrzeżone